Shawn Murphy Shoshana ไม่ใช่แค่ภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ หรือเรื่องราวของการเมืองและสงครามเท่านั้น แต่มันคือการถักทอชีวิตของคนธรรมดาให้กลายเป็นผืนผ้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลและคำถาม ภาพยนตร์เรื่องนี้ห่อหุ้มเราไว้ด้วยบรรยากาศของความขัดแย้ง ความคลุมเครือ และความรักที่พยายามจะผลิบานใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเงาแห่งความเกลียดชัง
ท้องถนนของเทลอาวีฟในยุค 1930 ไม่ได้แค่เต็มไปด้วยฝุ่นและเสียงรองเท้าทหารกระทบพื้น แต่ยังอัดแน่นด้วยแรงสั่นสะเทือนของอุดมการณ์ที่พร้อมจะปะทะกันทุกเมื่อ ทั้งเสียงปืนและเสียงหัวใจต่างประสานกันในจังหวะของโลกที่ไม่มีความแน่นอน หนังเต็มไปด้วยบรรยากาศของความเปราะบาง ความรักที่ต้องเดินบนเศษแก้ว และความกล้าที่ต้องมีแม้จะไม่เหลือที่ให้ยืน
เรื่องย่อ Shoshana
ในปาเลสไตน์ช่วงที่อังกฤษยังเป็นผู้ปกครองอาณานิคม โธมัส วิลกิน (รับบทโดย Douglas Booth) เจ้าหน้าที่ข่าวกรองหนุ่มชาวอังกฤษ ต้องทำหน้าที่ควบคุมและสืบหาความเคลื่อนไหวของกลุ่มต่อต้านที่กำลังคุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะกลุ่มหัวรุนแรงชาวยิวอย่าง Irgun ที่ต้องการปลดแอกจากอังกฤษ
ท่ามกลางภารกิจและความตึงเครียด โธมัสกลับตกหลุมรัก โชชานา บอร์อชอฟสกี้ (รับบทโดย Irina Starshenbaum) นักเคลื่อนไหวชาวยิวผู้เชื่อในอุดมการณ์สันติ เธอเป็นหญิงสาวที่เปี่ยมด้วยปัญญา หัวใจอันกล้าหาญ และความศรัทธาในทางที่ไม่ต้องใช้เลือดแลกมา แม้เธอจะไม่ได้ถืออาวุธ แต่คำพูดของเธอเฉียบคมราวกับดาบ
ความรักของทั้งคู่ต้องเดินผ่านเปลวเพลิงของอุดมการณ์ เมื่อโธมัสเริ่มพบว่าเป้าหมายของเขาไม่ใช่ศัตรูที่ชัดเจนอีกต่อไป และโชชานาเองก็ต้องเลือกระหว่างหัวใจและความจริงที่เธอยืนหยัดมาตลอด เมื่อเลือดเริ่มหลั่งและการตัดสินใจครั้งสุดท้ายใกล้เข้ามา คำถามก็คือ: ความรักจะรอดไหมในโลกที่เต็มไปด้วยกำแพงแห่งอคติ?
รีวิว
Shoshanaคือการเล่าเรื่องที่ตั้งคำถามกับโลกมากกว่าการให้คำตอบ มันไม่ใช่หนังสงครามแบบเสียงปืนดังสนั่น แต่คือความเงียบก่อนเสียงปะทะ ความอึดอัดของการยืนอยู่กึ่งกลางระหว่างสองฝ่ายที่ต่างก็เชื่อว่าตัวเอง “ถูก”
Michael Winterbottom สร้างงานที่เฉียบคมราวกับเข็มสั้น ฝีมือกำกับของเขาไม่เร่ง ไม่ตัดสิน แต่ปล่อยให้เราจมอยู่กับสถานการณ์ที่ชวนอึดอัดจนต้องหายใจลึกๆ หลายครั้ง ตัวละครในเรื่องไม่ได้มีเส้นแบ่งดีชัดเจน ไม่มีฮีโร่ ไม่มีวายร้าย มีเพียงคนที่พยายาม “เข้าใจ” ใครสักคนในโลกที่ไม่มีใครเข้าใจกัน
การแสดงของ Douglas Booth ในบทโธมัสทำให้เราเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังค่อยๆ สั่นคลอนจากภายใน ส่วน Irina Starshenbaum มอบชีวิตให้โชชานาอย่างน่าทึ่ง เธอไม่ได้สวยแบบนางเอก แต่เธอแข็งแรงแบบคนที่เคยสูญเสีย เธอไม่ได้ร้องไห้ในทุกฉากเศร้า แต่แค่เธอ “นิ่ง” เราก็รู้ว่าเธอกำลังต่อสู้ทั้งกับโลกและกับใจตัวเอง
นี่ไม่ใช่หนังรักธรรมดา แต่มันคือหนังที่ใช้ความรักในการสะท้อนสงคราม ใช้ความขัดแย้งสะท้อนความกลัวของมนุษย์ และใช้ห้องเล็กๆ ที่ตัวละครสองคนอยู่ด้วยกัน แสดงให้เห็นว่า “เส้นแบ่งเขตแดน” ไม่ได้วาดด้วยแผนที่ แต่วาดด้วยใจคน
เรียบเรียงโดย : สล็อต
** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** **
