Shawn Murphy From Ground Zero เป็นผลงานหายากที่การใช้คำยกย่องเกินจริงนั้นไม่เพียงไม่เพียงพอแต่ยังไร้ประโยชน์อีกด้วย เป็นผลงานรวมเรื่องสั้น 22 เรื่องของชาวปาเลสไตน์ที่อาศัยอยู่ในฉนวนกาซาที่ถูกอิสราเอลยึดครอง โดยส่วนใหญ่มีความยาวเพียงไม่กี่นาที บางเรื่องเป็นสารคดี บางเรื่องเป็นละครที่มีบท และบางเรื่องเป็นลูกผสม ตามแนวทางนีโอเรียลลิสต์ที่สร้างสรรค์โดยชาวอิตาลีที่นำศิลปะส่วนตัวอันเจ็บปวดมาปะติดปะต่อกันในซากปรักหักพังของสงครามโลกครั้งที่สอง
เรื่องย่อและบทวิจารณ์ของหนังเรื่อง From Ground Zero
ภายใต้การกำกับดูแลของผู้กำกับและผู้อำนวยการสร้าง Rashid Masharawi นับเป็นความสำเร็จที่น่าทึ่ง และไม่ใช่แค่เพียงเพราะว่ามันมีอยู่จริงเท่านั้น เช่นเดียวกับสารคดีอื่นๆ เกี่ยวกับยูเครนที่ออกฉายหลังจากการรุกรานของรัสเซีย สารคดีเรื่องนี้จะแสดงให้คุณเห็นว่าการใช้ชีวิตในแต่ละวันบนพื้นดินท่ามกลางการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เป็นอย่างไร ในขณะที่กองทหารยานยนต์โจมตีอาคารพลเรือน สังหารผู้ที่ไม่ใช่นักรบ รวมถึงเด็กๆ
และบังคับให้ผู้รอดชีวิตต้องดิ้นรนเพื่อสิ่งจำเป็นพื้นฐาน เช่น อาหารและน้ำ แต่From Ground Zeroมีคุณค่ามากกว่ารายงานจากนรกตรงที่แสดงให้เห็นว่าหลังจากเกิดภัยพิบัติ งานศิลปะไม่เพียงแต่ยังคงเป็นไปได้ แต่ยังจำเป็นอีกด้วย และเทคโนโลยีดิจิทัลทำให้ผู้คนสามารถเก็บรักษาและแบ่งปันเรื่องราวของพวกเขาต่อไปได้ แม้ว่าพวกเขาจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปเกือบหมดแล้วก็ตาม
ฟุตเทจส่วนใหญ่ถ่ายด้วย iPhone แม้ว่าผู้สร้างภาพยนตร์มืออาชีพบางคนที่อาศัยและทำงานในฉนวนกาซาและถูกคุมขังที่นั่นหลังจากเดือนตุลาคม 2023 จะใช้กล้องและเลนส์ที่มีคุณภาพดีขึ้นก็ตาม บางคนครอปภาพให้มีขนาด CinemaScope กว้างและแคบ ราวกับว่ากำลังยืนยันทางสายตาว่าแม้จะผ่านอะไรมามากมายแล้ว พวกเขาก็ยังคงสร้างภาพยนตร์ ไม่ใช่คลิปบน YouTube
การเล่าเรื่องที่ซับซ้อนไม่ใช่สิ่งสำคัญในงานเหล่านี้ เพราะพูดอย่างสุภาพก็คือ สภาพแวดล้อมไม่เอื้ออำนวย มีเนื้อหาหลายส่วนที่แสดงภาพผู้คนกำลังขุดไม้จากบ้านที่พังเสียหายเพื่อนำไปเผาเพื่อปรุงอาหาร บำบัดน้ำเสีย หรือเพื่อให้ร่างกายอบอุ่นในคืนที่อากาศหนาวเย็น เสียงหึ่งๆ ของโดรนของอิสราเอลนั้นดังอยู่ตลอดเวลา ทุกคนต่างสูญเสียสมาชิกในครอบครัวไปหลายคน อาจเป็นปาฏิหาริย์เล็กๆ น้อยๆ
ที่ได้ถ่ายสารคดีความยาว 5 นาทีและตัดต่อเมื่อแต่ละวันเริ่มต้นด้วยคำถามเช่น “มีใครที่ฉันรักถูกฆ่าเมื่อคืนนี้หรือไม่” หรือ “ฉันจะกินข้าววันนี้ไหม” เนื้อหาสั้นๆ ส่วนใหญ่นั้นกระจัดกระจาย (อันหนึ่งมีชื่อว่า “Fragments”) และมักจะทิ้งข้อสังเกต ความรู้สึก หรือภาพเอาไว้ให้คุณ โดยรวมแล้ว เนื้อหานี้เทียบเท่ากับการรวบรวมเพลงหรือหนังสือรวมบทกวีที่มีผู้ร่วมเขียนหลากหลายคนมุ่งเน้นไปที่หัวข้อเดียวกัน ในกรณีนี้คือชีวิตในซากปรักหักพัง
“Hell’s Heaven” ของ Karim Satoum เป็นการเปรียบเทียบที่ทรงพลังที่นำเสนอในรูปแบบประสบการณ์ทางกายภาพ: ชายคนหนึ่งตื่นขึ้นมาในเต็นท์ภายในถุงใส่ศพโดยไม่รู้ว่าตัวเองเข้าไปอยู่ในนั้นได้อย่างไร จากนั้นก็คลายซิป เดินไปมาตลอดทั้งวัน และกลับมาตอนกลางคืนเพื่อรูดซิปให้ตัวเองอีกครั้ง ในทางปฏิบัติแล้ว เขาอาจจะตายไปแล้วก็ได้ ที่เหลือคือรายละเอียด “Everything is Fine” ของ Nidal Damo
เล่าถึงนักแสดงตลกเดี่ยวไมโครโฟนขณะที่เขาเล่าให้เราฟังว่าแม้แต่ความทุกข์ยากในฉนวนกาซาก็ยังไม่ดับความปรารถนาของเขาที่จะฝึกฝนศิลปะของเขา เวทีของเขาตอนนี้คือถนน ฉากหลังของเขาคือเศษหิน เราเห็นเขา “อาบน้ำ” ก่อนการแสดงโดยต้มน้ำในหม้อบนกองไฟ จากนั้นอาบน้ำในคอกชั่วคราว
ภาพยนตร์หลายเรื่องพูดถึงความเป็นไปได้ในการศึกษาและการพัฒนาตนเองที่สูญหายไปในห้องเก็บศพกลางแจ้งในฉนวนกาซา “The Teacher” ของ Tamer Nijim เล่าถึงอดีตครูโรงเรียน (Alaa Najim) ที่ต้องดิ้นรนต่อสู้เพื่อผ่านวันปกติไปให้ได้ “School Day” โดย Ahmed Al Danaf เล่าถึงเด็กชาย (Yahya Saad) ที่อาศัยอยู่ด้วยกันในเต็นท์เล็กๆ และยังคงปฏิบัติตามพิธีกรรมการไปโรงเรียนทุกวัน แม้ว่าสิ่งที่เหลืออยู่ของโรงเรียนจะเป็นเพียงกองเศษซากและเครื่องหมายเล็กๆ ที่ระลึกถึงครูของเขาเองที่ถูกทหารอิสราเอลสังหาร
เรียบเรียงโดย : ufabet
** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** **
